دبستان دخترانه شماره 1 - مشهد
امروز    ساعت:
ویژه ها
نظر سنجی
میزان کیفیت محتوا و به روز رسانی کدام قسمت سایت، بیشتر مورد رضایت شما قرار گرفته است ؟

اخبار

مقالات و نشریات

گزارشات

سمعی و بصری

مقالات دانش پژوهان ---> سیاهچاله های فضایی { ستاره های نوترونی }

سياهچاله منطقه اي در فضا است که نيروي جاذبه اش به قدري قوي است که هيچ چيز نمي تواند از آن فرار کند. سياهچاله غيرقابل مشاهده است، زيرا حتي نور را هم به تله مي اندازد. اساس توصيف اصولی سياهچاله بر معادلات نظريه نسبیت عام بنا شده که به وسيله آلبرت اينشتين ارائه شد.

 

http://tabaar.com/Schools/Files/Attachments/sg1/siahchale.jpg

 

مشخصه هاي سياهچاله ها

نيروي جاذبه ی نزديک سياهچاله قوي است. زيرا همه ی مواد سياهچاله در مرکز يک نقطه متمرکز شده اند. فيزيکدانان اين نقطه را يک " تکینِگی " ( ناحیه‌ای که در آن خمیدگی فضا زمان بی‌نهایت می‌شود ) مي نامند. عقيده بر اين است که اين نقطه خيلي کوچک تر از هسته يک اتم است.

سطح سياهچاله به عنوان " افق رویداد " شناخته مي شود. سطح سیاهچاله يک سطح معمولي نيست که شما بتوانيد آن را ببينيد يا لمسش کنيد. افق رویداد به شکل کروی یا تقریباً کروی، حول نقطه ی مرکزی سیاهچاله‌است. این کره ناحیه‌ای از فضا زمان است که عبور نور و ماده از آن تنها در یک جهت و به طرف درون آن ممکن است. درون این کره سرعت گریز، از سرعت نور بیشتر خواهد بود، و از آنجاییکه هیچ جسمی توانایی حرکت با سرعت بیشتر از سرعت نور را ندارد، هیچ جسمی توانایی گریز از این منطقه را ندارد. هر جرم یا انرژی که به یک سیاه چاله نزدیک شود، در داخل فاصله  یمعینی که افق رویداد آن خوانده می‌شود، به طور مقاومت ناپذیری به درون سیاه چاله کشیده می‌شود. نوری که از اطراف یک سیاه چاله عبور می‌کند، اگر به افق رویداد نرسد، روی مسیری منحنی شکل از کنار آن می‌گذرد و اگر به افق رویداد برسد، در سیاه چاله سقوط می‌کند. افق رویداد را از این رو به این نام می‌خوانند که از درون آن اطلاعات راجع به آن رخداد به مشاهده کننده نمی‌رسد و مشاهده کننده نمی‌تواند یقین حاصل کند که این اتفاق رخ داده‌است.

ستاره شناسان شعاع افق رویداد را براي تعيين اندازه ی سياهچاله به کار مي برند. شعاع يک سياهچاله به کيلومتر مساوي است با سه برابر تعداد جرم های خورشيدی در سياهچاله. يک جرم خورشيدي، جرم (مقدار ماده) خورشيد است.

هيچ کس هنوز به طور مشخص يک سياهچاله را کشف نکرده است. دانشمندان براي اثبات اين که يک شيء متراکم و به هم فشرده يک سياهچاله است، بايد اثراتي را که تنها يک سياهچاله مي تواند به جا بگذارد را اندازه گيري کنند. دو تا از چنين تأثيراتي عبارتند از يک خم شدن شدید يک شعاع نور و ديگري کند شدن بسيار شديد زمان. ستاره شناسان اشيای متراکمي را پيدا کرده اند که تقريباً مسلم است سياهچاله هستند. ستاره شناسان اين اشياء را سياهچاله مي نامند با وجودي که اندکي در مورد آن شک دارند.

طبق قانون نسبيت، سياهچاله ممکن است موقعي شکل بگيرد که يک جرم سنگين، سوخت هسته ايش را از دست بدهد و در اثر نيروي جاذبه ی خودش در خودش فرو بریزد. هنگامي که يک ستاره، سوخت مي سوزاند، فشاري رو به خارج به وجود مي آید که در مقابل کشش رو به داخل جاذبه، ايستادگي مي کند. موقعي که هيچ سوختي باقي نمي ماند، ستاره نمي تواند بیش از اين از وزنش محافظت کند. در نتيجه، هسته ی ستاره در خودش فرو مي ریزد. اگر جرم هسته سه يا بيشتر از سه برابر جرم خورشيد باشد، هسته در کسري از ثانيه به داخل يک تکینگی سقوط مي کند.

بيشتر ستاره شناسان باور دارند که کهکشان راه شيري - کهکشاني که منظومه شمسي ما در آن واقع شده - حاوی ميليون ها سياه چاله است. دانشمندان شماري از سياهچاله ها را در منظومه ی شمسی ما پيدا کرده اند. اين اشياء در بین ستارگان دوتایی ای یافت می شوند که اشعه ی ايکس خارج مي کنند. ستاره ی دوتایی يک جفت ستاره است که به دور همديگر مي گردند.

در سيستم دوتایی اي که يکي از دو تا شیء يک سياه چاله است، سياهچاله و يک ستاره ی قابل مشاهده در نزديکی هم به دور همديگر مي گردند. در نتيجه سياهچاله گاز را از ستاره طبيعي مي گيرد که این گاز با شدت به داخل سياهچاله سقوط مي کند. اصطکاک بين اتم هاي گاز، گاز نزديک افق رویداد را چند ميليون درجه گرم مي کند. پيامد این اتفاق اين است که انرژي از این گاز به صورتی مثل اشعه ی ايکس تابش مي شود. ستاره شناسان اين تابش را با تلسکوپ هاي اشعه ايکس آشکار کرده اند.

ستاره شناسان باور دارند که تعدادی از سيستم هاي دوتایی به دو دليل شامل سياهچاله ها هم هستند:

1- یک سيستم دوتایی ممکن است يک منبع اشعه ايکس متفاوت و متراکم داشته باشد. وجود اشعه ایکس ثابت مي کند که سيستم حاوی يک ستاره متراکم - يا يک سياهچاله يا يک شيء کمتر متراکم به نام ستاره نوتروني است.

 2- ستاره قابل مشاهده با سرعت بالا به گرد شيء متراکمي مي گردد که اين شيء بايد بيشتر از سه جرم خورشيدي جرم داشته باشد.

دانشمندان باور دارند که بيشتر کهکشان ها در مرکزشان يک سياهچاله ی بسيار پرجرم دارند. تصور مي شود جرم هر يک از اين اشياء بين يک ميليون تا يک ميليارد جرم خورشيدي باشد. ستاره شناسان احتمال مي دهند که سياهچاله هاي بسيار پرجرم چندين ميليارد سال قبل، از گازي که در مراکز کهکشان هاجمع شده بودند، تشکیل شده باشند.

شواهدی قوي وجود دارد که نشان می دهد يک سياهچاله بسيار پرجرم در مرکز کهکشان راه شيري وجود دارد. ستاره شناسان باور دارند که اين سياهچاله منبع يک موج راديويي است . واضح ترين نشانه وجود يک سياهچاله بسيار پرجرم، وجود این موج رادیویی و حرکت سريع ستاره ها در اطراف آن است. سريع ترين اين ستاره ها به نظر مي رسد که هر 15.2 سال با سرعتي که به حدود 3100 مايل يا 5000 کيلومتر در ثانيه مي رسد به دور سیاهچاله مي گردد. حرکت سریع اين ستاره، ستاره شناسان را به اين سو راهنمايي کرده تا نتيجه بگيرند يک شيء با چندين ميليون برابر جرم خورشيد بايد در داخل مدار چنین ستاره ای باشد. تنها شيء شناخته شده اي که مي تواند اين جرم را داشته باشد و داخل مدار ستاره در وضعیت مناسبي قرار داشته باشد، سياهچاله است.

 

عالي بسيارخوب متوسط ضعيف

اين سايت تا كنون 1354098 بازديدكننده داشته است
© تمامی حقوق این پایگاه
متعلق به موسسه فرهنگی آموزشی
امام حسین علیه السلام می باشد